Deck The Halls – Film (2006)

Genre: Familie, Komedie

In de categorie flauwe (kerst)films hebben we voor u: Deck The Halls. De filmposters en de aanwezigheid van Danny DeVito zeggen eigenlijk al genoeg. In dit geval vond ik dat niet zo erg, want ik was juist op zoek naar dit genre. Even lachen en ontspannen tijdens de kerstperiode, zonder een ingewikkeld plot.

Deck The Halls is geen topfilm, maar er gebeuren wel degelijk grappige dingen

De familie Finch – vader Steve, moeder Kelly en de kinderen Madison en Carter – vormt een modelgezin. Het is niet moeilijk te voorspellen dat dit gaat botsen met de familie Hall, die aan de overkant komt wonen. Met name buurman Buddy trekt zich nergens iets van aan. Dat begint als de Halls midden in de nacht gaan verhuizen. Daarna raakt Buddy geobsedeerd door het feit dat zijn huis op de computer niet is te zien via een satellietprogramma. Door zoveel mogelijk verlichting aan te brengen, hoopt hij daar verandering in te brengen.

Buddy maakt het steeds gekker. Het huis van de Halls verandert in een grote kermis, waarvoor mensen vanuit de weide omtrek langskomen om een kijkje te nemen. Ondertussen zit overbuurman Steve Finch zichzelf op te vreten vanwege de overlast. Bovendien is hij jaloers dat Buddy in korte tijd al populair is in het dorp. Het mondt uit in een klassiek gevalletje buurtje pesten. Wie wint? De bullebakkerige Buddy of toch zuurpruim Steve?

Magere scores

Met de acteurs Danny DeVito (Buddy), Matthew Broderick (Steve) en Kristin Davis (Kelly Finch) schept Deck The Halls misschien best wat verwachtingen. Deze film deed het echter slecht in de bioscopen (want: leverde minder op dan-ie kostte) en ook op vooraanstaande filmplatforms zijn de scores mager. Dat is goed te verklaren, want het verhaal stelt bijzonder weinig voor en de personages hebben geen diepgang.

Dat Buddy al zijn geld verbrast aan kerstversieringen en entertainment slaat natuurlijk helemaal nergens op. Zo’n rol kun je wel aan Danny DeVito overlaten. Matthew Broderick is op zijn beurt weer een goede tegenspeler, als iemand die buiten zijn comfortzone geforceerd van zich af wil bijten. Bovendien gebeuren er best een hoop grappige dingen. Nee, Deck The Halls is geen topfilm. Maar zoals bij mij thuis werd opgemerkt: toch leuk dat we deze hebben gekeken.