Stasis (2017)

Film

In de film Stasis zien we hoe oorlogen ervoor hebben gezorgd dat de wereld in 2067 een grote dorre vlakte is. Er is een heersende macht, de Cabal, die alles graag zo wil houden en er zijn rebellen, die de geschiedenis hopen te herschrijven. Dat proberen ze door middel van tijdreizen, maar tot dusverre zijn hun pogingen mislukt. Lancer en Seattle zijn de volgende rebel-agenten die terug in de tijd gaan. Slagen zij wel?

Bizarre situatie

Tijdens het tijdreizen worden de agenten in 2067 in een soort slaapstand gebracht. Na hun tijdsprong – in dit geval naar 2017 – nemen zij een lichaam over van iemand die ongeveer tegelijkertijd is overleden. In het geval van Seattle doet zich een probleem voor: pubermeisje Ava is niet dood. Daardoor ontstaat een bizarre situatie met twee Ava’s, waarvan er één zichtbaar is en één onzichtbaar. Uiteraard probeert de echte Ava haar leven terug te krijgen.

Hoewel het plot aardig in elkaar zit, is Stasis geen al te beste film. In de eerste plaats komt dit door het lage budget. Aan alles is te zien dat de film met minimale middelen is gemaakt. In een tijd waarin de mogelijkheden van special effects onbegrensd lijken, is dit schouwspel erg old school. Dat is op zichzelf geen probleem. Dat de acteurs stuk voor stuk matig zijn, is dat wél. En naarmate het verhaal vordert, valt ook een gebrek aan fantasie op. Voor dit genre toch niet onbelangrijk.

The Matrix

Om de rebellen te dwarsbomen stuurt de Cabal jagers naar het verleden. Dat is het moment waarop de film voor mij definitief ontspoorde. De jager die achter Lancer en Seattle wordt aangestuurd, lijkt rechtstreeks afkomstig uit The Matrix en het apparaat waarmee de tijdreizigers worden afgestopt, lijkt geïnspireerd op de geestenvanger van Ghostbusters. Bovendien blijkt het voor de rebellen vrij eenvoudig om vanuit 2067 gevaar te melden aan de agenten die naar 2017 zijn gestuurd. Gewoon, per telefoon… Maar misschien nog wel belangrijker: het wordt nooit echt spannend.

Het mag duidelijk zijn: Stasis is geen aanrader. Ik heb de film uitgekeken omdat ik nu eenmaal altijd benieuwd ben naar het einde. Dat was in dit geval nog best een meevaller ten opzichte van het matige middenstuk. Dat, opgeteld bij de korte tijdsduur van 80 minuten, maakt dat ik deze film geen totale tijdsverspilling wil noemen. Al blijft het een raadsel waarom Stasis door Netflix in het aanbod is opgenomen. Waarschijnlijk meer vanwege de kwantiteit dan de kwaliteit.