Don’t Say Good Luck (2026)

Genre: Drama

Als een ongeneeslijke ziekte centraal staat in een verhaal, wordt het vaak vanzelf emotioneel. Dat is ook het geval in Don’t Say Good Luck, waarin pubermeisje Sophie (Sunny Sandler) moet zien om te gaan met het nieuws dat bij haar moeder Elizabeth (Melanie Lynskey) kanker is teruggekeerd. In deze Netflix-original worden echter niet per se alle sentimentele troeven uitgespeeld. Sophie is namelijk volop bezig met een musical op school. En dat gaat gepaard met vrolijkheid, uitbundigheid en verliefdheid. Het tranentrekkende deel van deze film zit echt helemaal aan het einde.

Recensie Don’t Say Good Luck: een onderscheidend coming-of-age drama, maar niet per se heel goed

Het begin van het verhaal gaat vooral over de vraag welke rol Sophie krijgt in de schoolmusical. Het is wel duidelijk dat dit veel voor haar betekent. Zeker ook omdat haar crush Jack net als zij auditie doet. Terwijl de spanning stijgt, hoort Sophie dat bij haar moeder Elizabeth kanker is teruggekeerd. Ze twijfelt daarna of ze moet stoppen met de musical, maar haar moeder overtuigt haar ervan om door te zetten. Wat Sophie echter niet weet is dat Elizabeth dit keer niet meer te genezen is. Het is zelfs de vraag of ze bij de opvoering van de musical kan zijn.

Don’t Say Good Luck duurt ongeveer anderhalf uur. Hoewel de moeder-dochterrelatie een belangrijke pijler van de film is, wordt ook relatief veel tijd uitgetrokken voor de verhaallijn over de musical. Dit zorgt er enerzijds voor dat het beladen thema luchtig blijft, maar anderzijds ook dat we de andere personages nauwelijks leren kennen. Sophie uiteraard wel. Bij Elizabeth is dat al een stuk minder. Zij probeert zich ondanks haar ernstige ziekte vooral weg te cijferen, maar wat er precies in haar omgaat blijft onbesproken. Vader Max heeft zelfs een vrij anonieme rol. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor opa Dale, die toch wordt gespeeld door Hollywood-veteraan Steve Buscemi.

Ontbrekende diepgang

Dat de geschetste verhouding zo uitvalt, heeft te maken met de door filmmaker Julia Hart gekozen invalshoek. Sophie staat centraal en daarmee is Don’t Say Good Luck voornamelijk een coming-of-age drama geworden. Dat maakt de film onderscheidend, maar voor mij persoonlijk leverde dat minpuntjes op. Het gedoe rondom de musical – en de daarbij horende clichés – kon mij niet zo bekoren. En de ontbrekende diepgang bij de personages begon mij op een gegeven moment tegen te staan. Voorbeeld: oma Linda komt tijdens een aantal situaties fel uit de hoek. Dat ze haar dochter dreigt te verliezen, zou haar gedrag deels kunnen verklaren, maar die onderhuidse spanning krijgt nauwelijks aandacht. Daardoor ontstaat de indruk dat ze een eersteklas bitch is. Dat had beter gekund.

Don’t Say Good Luck zou ik willen omschrijven als een aardige televisiefilm. Zeker niet slecht, maar ook niet overdreven goed. Al moest ik aan het einde toch ook wel even een traantje wegpinken. Het meest opmerkelijke vond ik eigenlijk het feit dat actrice Sunny Sandler de dochter is van komiek Adam Sandler en zijn vrouw Jackie. Sunny speelde eerder al in You Are So Not Invited To My Bat Mitzvah en Happy Gilmore 2, samen met haar ouders en haar oudere zus Sadie. In het geval van Don’t Say Good Luck behoorden Adam en Jackie Sandler tot het productieteam. De familie trekt dus behoorlijk samen op.

Don’t Say Good Luck (2026)
Film | 95 minuten
Genre: Drama, Muziek, Komedie
Hoofdrollen: Sunny Sandler, Melanie Lynskey, Max Greenfield, Bebe Neuwirth, Steve Buscemi en Jack Champion