Matterhorn – Film (2013)

Gezien op: NPO Start

Een film uit de categorie: gewoon aangezet zonder me er eerst in te verdiepen. Matterhorn begint met een scène waarin een oude streekbus door het beeld rijdt. De naam ‘Ton Kas’ verschijnt. Die ken ik wel – overigens meer als droogkomische cabaretier dan als acteur. Nadat de bus is gestopt, stapt een vrijwel onherkenbare Kas uit. Hij speelt Fred, een weduwnaar in een strenggelovig dorp. Fred heeft een vrij leeg bestaan, dat wordt gekenmerkt door een aantal vaste, huiselijke rituelen. De sleur wordt doorbroken als Theo in het dorp verschijnt.

Bizarre wending

Theo is een verwarde man die amper praat. Niemand – hijzelf ook niet – weet waar hij vandaan komt. Fred besluit hem in zijn huis op te nemen, wat leidt tot gefronste wenkbrauwen in het dorp. Twee mannen samen? Dat hoort niet. Maar Fred lijkt het allemaal niets te kunnen schelen. Door voor Theo te zorgen, heeft hij weer doel in het leven. Door een toeval gaan ze bovendien samen kinderpartijtjes verzorgen. Een bizarre wending in een verder erg ingetogen verhaal.

In Matterhorn staan de thema’s eenzaamheid, religie en rouw centraal. Het thema rouw heeft een relatie met de titel van de film. De berg Matterhorn op de grens van Italië en Zwitserland is de plek waar Fred zijn overleden vrouw Trudy ten huwelijk vroeg. Hij zou er graag nog eens terugkeren. Het is mooie symboliek. Daar moet deze film het ook wel van hebben. Afgezien van enkele verrassende wendingen gebeurt er verder niet heel veel bijzonders. Het draait vooral om Fred en zijn relatie met Theo. Blijkbaar is alleen al de aanwezigheid van een ander persoon (zelfs als diegene niet communiceert) genoeg om iemands leven te veranderen.

Ongemak

Het was voor mij wel even wennen om Ton Kas in de rol van Fred te zien. Het is een stug karakter, dat gevoelsmatig mijlenver afstaat van een cabaretier. Toch werkt het wel. De blikvanger van Matterhorn vond ik echter René van ’t Hof, die een goede invulling geeft aan de zonderlinge Theo. Het ongemak dat zijn personage met zich meebrengt, kwam op mijn wel over. Verder zijn er bijrollen voor Porgy Franssen, Alex Klaasen en Ariane Schluter. De regie was in handen van Diederik Ebbinge (onder meer schooldirecteur Anton uit De Luizenmoeder).

Kijken? Hoewel Matterhorn prijzen won op diverse festivals, heeft deze film op mij geen onuitwisbare indruk gemaakt. Mooi verhaal, mooie symboliek, maar ook een tikkeltje aan de saaie kant. Dat Fred en Theo worden geboekt voor kinderpartijtjes zorgt voor hilariteit. Best geinig, maar op de partijtjes van mijn kinderen zou dit duo vast en zeker zijn weggehoond…